Я такая не назаўседы
Але пакуль я такая, я буду працягваць кахаць daroha . Ня гледзячы на тое, што ен абраў для сябе іншыя каштоўнасці. Я буду працягваць злавацца, калі розныя дзяўчыны пачынаюць пакідаць неадназначныя каменты пад яго пастамі з ню-фоткамі. Буду увсесь дзень заглядаць у G-mail з надзеяй на тое, што ен мне штосьці напіша. Буду кідацца да тэлефона, калі прыходзіць смс, каб убачыць, што яна не ад яго і падумаць “а на што ты разлічвала?”. Я буду бачыцца з іншымі мужчынамі на адзін вечар, разумець, што не хачу іх, праз дзень сустракацца з новым і разумець тое ж самае.
Але гэта не назаўседы. Яно адпусціць. Яно ўжо адпускае.

Я ўжо навучылася адключаць успаміны.
Навучылася не чуць у адказ "кахаю".
Навучылася часам ўпэўніваць сябе, што мне ўсе роўна.
Навучылася ўсміхацца іншым.
Навучылася быць прыгожай для іншых, а не толькі для яго.

Я ўжо шмат усяго умею. Як чалавек пасля доўгай і цяжкай хваробы, я вучуся ўсе рабіць наноў.
Вось навучуся - і шкадаваць будзе няма чаго. А што шкадаваць?
Ен шчаслівы, я, ціпа, таксама.
“Жизнь удалась”

мне вельмі-вельмі падабаецца мая новая група ва ўніверы.
галоўнае, што падабаецца, - чалавечнасць. не ведаю, як гэта патлумачыць. папросту гэта тое, што адчуваецца і не перадаецца словамі...
прыгожыя і мілыя дзяўчаты, прыгожы і цікавы хлопец.
спадзяюся, што на гэты раз я не памыляюся і ніхто не выявіць сябе з іншага боку.
 

Выдатны сцэнар для знаемства:

Вяртаюся з універа праз, прабачце, сапраўдныя ебеня... ні ліхтароў, ні дарогі нармальнай, ні людзей... паўсюль бруд, хмызняк нейкі, цемна ўжо. піпец. лезу праз лужыны, нарэшце выходжу з бруду, спыняюся і пачынаю разглядаць свой абутак і пераключаць музыку на плэйеры. чую, ззаду нейкі транспарт едзе (хаця там ездзіць нешта раз на тыдзень,напэўна)... гляджу - адна фара...ну, значыць, мапед які... ага, фіг там, а не мапед! пад'язжае бліжэй - гэта велізарны чорны джып з адной фарай. бачу - пачынае спыняцца побач са мной, я ісці хутчэй - ен павольна за мной. а я на абцасах высокіх, далека не убягу. ну, думаю, казала мне мама не хадзіць адной па такіх сцежачках.
тым часам джып абганяе мяне, спыняецца, перагарадзіўшы мне шлях, адтуль вылазіць мужчына. у мяне ў такіх сітуацыях спрацоўвае нейкі ступар, нічога не магу зрабіць... стаю, чакаю, пакуль падыйдзе.  
падыходзіць да мяне прыгожы малады мужчына з сурвэткай у руцэ, працягвае яе мне, кажа: "вы, наверное, обувь испачкали? вот салфетка." я, канешне, афігеваю, але ўсе яшчэ думаю, што нешта тут нячыста. гляджу на машыну - беларускія нумары. мужчына кажа: "а я поступил в магистратуру вон в тот университет" - і паказвае на будынак, адкуль я іду.

карацей, пазнаеміліся, ен прапанаваў падвезці, але мне 3 хвіліны ісці заставалася, даў свой нумар, папрасіў напісаць, як дайшла і тэлефанаваць, калі буду адна вяртацца і будзе страшна.

ен паехаў, а я пайшла далей...

напужалася да чорцікаў, блін.